Reisverslag USA 2008

Dag 1 – donderdag 5 juni 2008

In verband met het tijdstip (spits en een busstaking) dat we vliegen (11.15 uur) besloten we de koffers vooraf naar Schiphol te brengen, daar in twee kluizen op te slaan en op de dag van vertrek met de trein naar Schiphol te gaan. Dat ging perfect. De kosten zijn € 6 per koffer per 24 uur. Rob zou ons om 07.00 uur op komen halen. Hij was er al om half zeven. Gelukkig waren we al klaar en de treinreis verliep voorspoedig. Om 08.00 uur waren we bij United om in te checken. De balie ging rond 08.15 uur open. We moesten ongeveer een half uur wachten. Het boarden begon om 10.00 uur. De security check viel erg mee. In het vliegtuig aangekomen kwamen we er achter dat de rugleuning van Wim z’n stoel los stond en niet gelocked kon worden. Een heel aardige Nederlands sprekende stuart gaf ons twee mooie andere stoelen aan het raam in het economy-plus deel met extra veel beenruimte. De service aan boord was heel goed. Lekker eten, veel water. Je hoefde niet lang te wachten voordat ze lege bordjes of bekertjes weghaalden.

Toen we aankwamen op Chicago was het wel even flink doorlopen. Eerst een heel stuk lopen naar de immigration: vingerafdrukken en een foto laten maken (irisscan), toen de koffers ophalen en weer afgeven (dit ging overigens heel snel, overal stonden mensen van United om je de juiste plek te wijzen), daarna met een monorail naar een ander gebouw. Door de security, schoenen uit, handbagage door de scan en vervolgens snel boarden. Daar waren ze al ruim een kwartier mee bezig. Een halfuurtje daarna gingen we weer de lucht in. We zaten weer economy plus, maar die Amerikanen hebben wel heel veel grote handbagage mee in het vliegtuig. Daardoor konden wij nog maar net onze rugzakken kwijt in de bagagebakken.

Onderweg naar Denver wel wat turbulentie gehad, maar na de landing weer met een monorail onder de grond door naar een ander gebouw om de koffers op te halen. De bagagekar kostte $ 3. Toen de groen/blauwe Carlton koffer op de band kwam herkenden we hem eerst niet zonder kofferband. Hij had tussen Chicago en Denver een security check gekregen en bij latere inspectie bleek dat mijn spuitbus deodorant niet meer in de toilettas zat. De kofferband was weg. Wij hadden verwacht dat ze die wel in de koffer zouden stoppen, maar dat was dus niet zo. We hadden hem net nieuw speciaal voor deze vakantie gekocht. Nou ja, anders hadden ze de sloten misschien geforceerd en dan waren we verder van huis.

En toen de shuttle bellen naar het hotel. Dat was goed geregeld. Bij de uitgang waar de koffers van de band komen zijn hoteltelefoons. Er staat een groot bord met een foto van alle hotels bij de luchthaven. Ook die van ons de Fairfield Inn. Op de foto stond call number 17. Na 17 ingetoetst te hebben kreeg Wim de receptie van het hotel aan de lijn. Die vertelden ons dat we door deur nummer 508 naar buiten moesten gaan en dan naar platform 3. De shuttle stond 5 minuten later voor onze neus. Het was ongeveer 10 minuutjes rijden naar het hotel. De vrouwelijke chauffeur gaven we $ 2 fooi.

Het is bij aankomst vrij fris in Denver. Zo rond de 55 graden Fahrenheit, oftewel 13 graden celsius. De chauffeur vond het wel lekker want het was de afgelopen dagen erg heet geweest, zo’n 85 graden. Wij hadden op internet al gezien dat het morgen weer op zou knappen. Daar rekenen we dan maar op. Het inchecken in het hotel gaat heel snel. We hebben een mooie ruime kamer. Wel een eind lopen door de lange gangen. En de zwarte koffer rijdt niet zo lekker, dus dat was een beetje vervelend. Bij vertrek dus een bagagekar lenen van het hotel. Na het inchecken zijn we gaan eten.

We hebben heerlijk gegeten bij een restaurant om de hoek: Ruby Tuesday. Hele aardige bediening van Kathy die ons leuke winkeltips gaf. Het eten kostte $ 53 en toen hebben we $ 10 fooi gegeven. Het hotel is goed. Het bed was prima. Alleen wiebelde het heel erg bij het omdraaien. Het leek daardoor wel een waterbed in plaats van een boxspring. Gratis flesjes water krijg je op verzoek bij de receptie. Geen lawaai. Heel goed draadloos internet in de hotelkamer. Wel heel slecht geslapen. We gingen al om 20.30 uur naar bed maar hebben amper een oog dicht gedaan, ondanks de paracetamol met codeïne.

Dag 2 – vrijdag 6 juni 2008

We zijn al voor dag en dauw op. Eerst maar even douchen en dan dit reisverslag beginnen. Daarna ontbijten. Dat stelt helaas niet zoveel voor. Er liggen koude gebakken eieren en een soort hamburgers die je zelf in de magnetron moet opwarmen. Verschillende broodjes. Wij nemen bruine boterhammen en doen die in de toaster. Beker koffie erbij en j’us d’orange. Daarna om 08.00 uur Road Bear gebeld om te horen hoe laat ze ons komen ophalen. En dat is al om 10.30 uur. Heel fijn. We gaan dan buiten om de tijd wat te doden maar een rondje om de hotels lopen en zien konijntjes wegschieten en verschillende vogels in de bomen. Het is heel mooi weer en heerlijk van temperatuur. In de verte zien we de besneeuwde toppen van de Rocky Mountains en de torenflats van Denver Downtown.

Terug bij het hotel nemen we nog een koffie en halen we wat flesjes water bij de receptie en dan gaan we met de koffers in de lobby wachten op de shuttle. Daar wachten nog vier mensen op de shuttle naar Road Bear. Zij komen ook uit Nederland en gaan samen in eenzelfde camper als wij via Estes Park, Rocky Mountains naar Yellowstone en dan door naar Seattle langs de kust in vier weken. Zij hadden onderweg veel vertraging gehad vanwege het onweer. Het vliegtuig vanuit Minneapolis mocht niet opstijgen. Dat hadden wij gelukkig niet.

De shuttle komt precies op tijd en we rijden in 20 minuten naar het verhuurstation. We krijgen eerst een duidelijke instructie en mogen dan op weg. Dat is nog niet zo simpel. Hoe krijg je dat ding aan het rijden? Meer gas geven dus. En niet volop in de rem als je wilt stoppen. Doordat dit toch in het begin een paar keer gebeurde schoten op een zeker moment de keukenkastjes open en vielen er een aantal aardewerken schaaltjes uit. Wat een ravage gaf dat. Nou ja, niets aan te doen. We rijden snel door naar de Walmart om boodschappen te halen. Het is flink heet geworden. We kunnen niet alles vinden. Geen tuinstoeltjes waar je lekker op kunt zitten. Wel een TomTom one. Als we alle niet vers dingen hebben gevonden kopen we een French brood, boter en vleeswaren (ham, pastrami en turkeybreast) en gaan dit eerst opeten in de camper. Het is dan al 14.30 uur. Daarna de boodschappen halen en op weg naar Estes Park.

We rijden rond 16.15 uur van de Walmart weg. Totaal uitgegeven $ 129,75 + $ 124,88 + $ 161,31 voor de TomTom. Het is dan al flink druk op de weg. De route die ze ons bij Road Bear hebben aangegeven: over de US 36 loopt helemaal vanuit Denver langs de camping in Estes Park. Prima route. Als we Denver eenmaal uit zijn wordt het rustiger op de weg. De route is prachtig door de uitlopers van de Rocky’s. Rond 18.00 uur komen we op camping Spruce Lake RV aan waar we al verwacht werden door de beheerders. Kosten $ 49,27 per nacht. Zij wezen ons naar onze plek en toen konden we ons eens goed gaan installeren. Bed opmaken, kastjes inruimen, TomTom uitproberen, accu laptop opladen, etc. Het is nog steeds mooi weer, maar er staat wel een harde frisse wind. Buiten zitten aan de picknickset is er niet meer bij. Tijdens het koken komen we erachter dat de kraan in de keuken lekt in het keukenkastje eronder. De campingbeheerder is al naar huis en de telefoonkaart die we gekocht hebben is niet geschikt voor wat wij ermee willen doen: bellen met onze mobiel. Een publieke telefoon zien we niet. Dan maar wachten tot morgen. Wim is in mineur. Maar eigenlijk ging het best goed op zo’n eerste dag in een vreemde camper.

Na het eten lopen we nog een kort rondje over de prachtige camping waar Wim eerder op de avond Elks had gezien. Nu was het al te donker geworden.

Daarna de afwas gedaan en naar bed. Het is dan 22.00 uur. Heerlijk geslapen. Het wordt tegen de ochtend wel koud.

Dag 3 – zaterdag 7 juni 2008

En nu is het 06.00 uur. We zijn al wakker en kunnen door de jetlag niet meer slapen. Mooie tijd om dit verslag te schrijven. Het ziet er alweer prachtig uit buiten. De zon geeft het landschap een warme gloed. Op de camping lopen drie Elks (het zijn een soort herten). Ze lopen rustig te grazen en steken daarna de weg over. Heel apart.

We kopen een paar dingetjes bij de supermarkt vlakbij de camping en gaan dan ontbijten. Na het ontbijt spreken we Dan de campingbaas aan. Of hij een oplossing heeft voor onze lekkende kraan. Hij roept John, de technicus erbij. Die haalt de kraan los en ziet dat hij lekt.

Daarna belt Wim met Road Bear. Ze begrijpen het niet helemaal en vragen of John hun kan bellen. Daarna belt John met Steven en legt het probleem uit. Dit resulteert erin dat we bij een hardware store een nieuwe keukenkraan mogen kopen. Het bonnetje goed bewaren en ook de oude kraan. We kopen ook nog wat andere spulletjes voor $ 32,47. M.b.v. de TomTom zijn we er zo. Daarna weer terug naar de camping waar John de nieuwe kraan monteert en de lekkage is verholpen.

We lunchen snel en gaan dan naar de outlets in Loveland. Onderweg daar naartoe geeft Wim het stuur aan mij over. Een spannende route volgt. We rijden over een smalle bochtige weg dwars door een soort canyon en over een nauwe brug naar Loveland. Maar de route is prachtig. Eerst bezoeken we een shopping mall en daarna de outlets. Wim koop sandalen bij Nike voor $ 32,65 en ik een spijkerbroek bij Tommy Hilfiger voor $ 48 en een paar zilveren Crocs voor $ 32. Daarna rijdt Wim weer terug naar de camping. Bij de liquorstore achter de camping kopen we twee flessen rode wijn (Merlot) voor $ 12,94. Dan rijden we naar de camping. Op de toegangsweg lopen weer een paar Elks. Heel grappig. Later loopt er ook een hele groep op de camping.

Dag 4 – zondag 8 juni 2008

Alweer om 05.30 uur op. We hebben waarschijnlijk een beetje last van hoogteziekte. Dat kan ontstaan als je snel stijgt naar een hoogte van meer dan 2.000 à 2.500 meter. Denver ligt op 2.400 meter en Estes Park nog hoger. De verschijnselen zijn: slecht slapen (maar dat was alleen de eerste nacht), kortademigheid (ja benauwd), hoesten (ja), hoofdpijn (licht overdag). Het schijnt over te gaan als je daalt maar dat zit er vandaag nog niet in. We stijgen van 7.500 feet naar 7.900 feet. Daarna dalen we wel af naar 5.800 feet. Maar dat is pas morgen. Goed, het is halfbewolkt en heeft vannacht ook een beetje geregend. Het waait erg hard. We besluiten niet over de Trailridge Road te rijden omdat het waarschijnlijk veel te koud daarboven is en bewolkt. We rijden over "Nederland" langs de Rocky Mountains. Ook een prachtige route.

Onderweg zien we meerdere Elks. Vlakbij de camping al steken ze voor ons de weg over. Daarna rijden we door het oude westernstadje Black Hawk. Het lijkt er uitgestorven maar ziet er erg leuk uit. Daarna rijden we een stuk over de interstate. Er ligt heel wat sneeuw op deze hoogte. Onderweg horen we op de radio dat de Trailridge Road gesloten is vanwege anderhalve meter sneeuwval! Gelukkig hebben we een andere route genomen. Onderweg tanken we voor het eerst ($ 100). Bij afslag 195 gaan we van de snelweg af om dwars door de bergen naar Buena Vista te rijden. Het is spannend want er ligt overal sneeuw naast, maar gelukkig niet op de weg. We rijden langs bevroren meren. Het is een prachtig panorama. Rond 14.00 uur komen we op de KOA aan net buiten Buena Vista.

Deze camping ligt prachtig in de natuur. Kosten $ 43,20 + tax. Op de achtergrond hebben we uitzicht op drie besneeuwde bergtoppen, de Collegiate Range. De bergen zijn vernoemd naar de beroemdste Amerikaanse universiteiten: Mount Harvard, Mount Princeton en Mount Yale. Het waait nog steeds behoorlijk maar we kunnen een beetje in de luwte van de camper zitten in het zonnetje dat zich weer steeds meer laat zien. ’s Avonds gaat de wind liggen, maar ja dan is de temperatuur te ver gedaald om lekker buiten te zitten. Bij één van de cabins brandt een kampvuur. Wij hebben ook een kampvuurplaats bij de plek, helaas geen hout om te branden.

Dag 5 – maandag 9 juni 2008

Hiep hiep hoera, Wim is jarig. We zijn weer vroeg op. Een uur of 06.00. Het is prachtig weer. We gaan lekker Amerikaans ontbijten in Buena Vista. We bestellen scrammbled eggs met ham, toast en hash browns. We krijgen enorme mokken koffie die als ze leeg zijn gewoon weer worden bijgevuld. Na dit weldadige ontbijt gaan we op weg naar de Black Canyon of the Gunnison, ons eerste N.P. We rijden over de 3.448 meter hoge Monarch Pass waar we de continentale waterscheiding tussen de Atlantische (Atlantic) en Stille Oceaan (Pacific) oversteken. Er zijn veel motorrijders. Er ligt weer overal sneeuw.

Dan dalen we af naar Gunnison waar we bij de Walmart nog een aantal spullen halen ($ 155,67), bij de City Market boodschappen doen ($ 95,87) en bij de Family Dollar Stores kopen we twee tuinstoeltjes ($ 32,45). Daarna lunchen en rijden we door naar het N.P. Het is een prachtige weg langs de Blue Mesa Lake. We kopen bij de entree de N.P. kaart voor $ 80 en rijden dan door naar de camping op de South Rim waar we in loop A een mooie plek vinden. Het is dan ongeveer 14.30 uur. Geen hook-up maar dat hoeft ook niet. Het kost slechts $ 12 per nacht. Je moet bij de ingang een envelopje pakken en dan een plek uitzoeken die niet gereserveerd is. Er staan bij de plaatsen bordjes waarop de data staan dat de plek bezet is. Dan haal je het slipje van de envelop af. Vult het in en hangt het aan het paaltje zodat anderen kunnen zien dat de plek bezet is. Daarna doe je het geld in de envelop en stopt dat in een soort melkbus. Vanaf de camping konden we over de Rim Rock Nature Trail naar het visitor center lopen. Het is een mooie trail met uitzicht op de Gunnison river en de hoge steile wanden.

We lopen er ongeveer 35 minuten over, maar hebben nog steeds veel last van de hoogte (lichte hoofdpijn, benauwd gevoel, dikke keel). Bij het visitor center bekijken we een film over het ontstaan en de ontdekking van het N.P. Daarna gaan we naar het Gunnison Point, een prachtig uitzichtpunt over de canyon. Vervolgens lopen we weer heel rustig terug naar de camping. Het is dan al 17.00 uur geweest. De rotsen beginnen te verkleuren door de zon. Op de camping lopen mule deers. Het zijn net Elks. Wij zijn er nog niet achter wat het verschil is. Maar op de film hadden we gezien dat dit mule deers zijn. ’s Avonds maken we een kampvuur. We staan ook nog even te praten met twee jonge Amerikanen waarvan de jongeman goed Nederlands spreekt. Hij heeft er zeven jaar gewoond en zijn ouders wonen er nog in Zutphen. Hij vond het erg leuk om de taal weer een beetje op te halen. Ze wonen zelf in Keystone Colorado.

Dag 6 – dinsdag 10 juni 2008

Het beloofd weer een prachtige dag te worden. De zonsopgang is prachtig. We worden om 05.45 uur wakker. We zijn niet aangesloten op het elektra dus dat wordt met de hand koffiezetten. Maar dat kan Wim heel erg goed terwijl ik dit verslag zit bij te werken en de foto’s heb ge-upload. Om 08.00 uur gaan we de South Rim Road rijden met zijn mooie uitkijkpunten. We stoppen o.a. bij Pulpit Rock Overlook, Cross Fissures View, Chasm View, Painted Wall View, Cedar Point en Sunset View. Het is een prachtige tocht met vele hoogtepunten. Onderweg ontbijten we.

Daarna rijden we naar Montrose waar we voor de tweede keer tanken. Eerst voor $ 100 wat kennelijk het maximum bedrag is en dan nogmaals voor $ 60, maar dan zit hij ook weer strotje vol. Via Grand Junction, waar we besluiten toch maar niet naar de KOA langs de drukke Hwy 50 te gaan, rijden we het Colorado National Monument in. Dit park overstijgt onze verwachtingen. Via een route met vele bochten banen we ons een weg naar boven. Het is prachtig, de rotsen met alle schakeringen in geel, roze, oranje, rood.

We stoppen uiteraard bij Cold Shivers Point, Red Canyon Overlook, Ute Canyon View, Highland view, Artists Point, Monument Canyon View en Grand View (geweldig) voordat we bij het visitor center aankomen.

Daar bekijken we een film over het ontstaan van dit gebied en besluiten we toch maar niet op de camping van het N.P. te gaan staan omdat we dan weer geen elektra hebben. Het is erg heet vandaag en er staat vrij veel wind. We rijden het park weer uit en gaan eerst naar het Monument RV Resort bij Fruita, maar dat is erg vol en direct aan Hwy 340 die overigens niet zo druk lijkt te zijn.

Er recht tegenover is het James M. Robb-Colorado River State Park. Dat ziet er geweldig uit. Ruim opgezet, aan de Colorado River, met uitzicht op het Colorado National Monument. We besluiten hier te overnachten voor $ 24 met water en elektra. Helaas geen wifi. Het was een heerlijke camping. Goede douches waar apart voor betaald moest worden (4 quarters p.p.). Ook laundry aanwezig.

 

’s Nachts lekker rustig. Inmiddels blijkt ook dat we echt last van de hoogte hadden. De kortademigheid, hoofdpijn, dichtgeknepen keel, etc. zijn over. Ik heb een nacht mijn medicijnen voor de peesontsteking in mijn schouder/arm niet ingenomen en heb daardoor nu weer last van mijn arm.

Dag 7 – woensdag 11 juni 2008

De volgende ochtend om 05.45 uur wakker. Rond 07.00 uur opgestaan. Het is bewolkt en de wind is gaan liggen. Een stuk frisser dan gisteren. Na het ontbijt rijden we rond 08.15 uur weg naar Dinosaur National Monument. Eerst kunnen we de ingang van het visitor center niet vinden. We waren in Dinosaur naar links gereden, richting Vernal terwijl we naar rechts moesten. Daar kwamen we later achter toen we in Dinosaur het visitor center van Colorado bezochten en een map meenamen van het N.M. Dinosaur ligt op de grens van Utah en Colorado, vandaar. De hele route hier naartoe was overigens prachtig over de Dinosaur Diamond scenic byway.

In het visitor center weer een kort filmpje bekeken en daarna het park ingereden naar Harpers Corner. De tocht was een beetje saai. Zo’n 30 mijl over alleen maar groenbegroeide heuvels. De uitzichtpunten stelden ook niet zoveel voor. Bij het eindpunt aangekomen een trail gelopen van ongeveer 1,2 mijl. Daar werden we beloond met een prachtig uitzicht over Echo Park waar twee rivieren samenkomen: de Yampa river en de Green river.

         

Daarna doorgereden naar de tweede ingang van het park bij Jensen. Hier stond oorspronkelijk een groot gebouw: de quarry waar allerlei botten en andere skeletten van dinosaurussen te zien waren. De quarry is helaas een aantal jaren geleden ingestort. Nu staat er een noodgebouwtje waar bijna niets te zien is.

We rijden daarna door naar de KOA camping in Vernal. Maar eerst tanken: $ 151,20. We hebben dan inmiddels zo’n 800 mijl gereden. De camping kost $ 29,92 per nacht. We staan vlak naast elkaar. En er is wel een zwembad maar dat is erg klein. Bovendien waait het weer veel te hard wat het onaangenaam maakt. Wel wifi. Dus snel een mailtje sturen en camping reviews lezen. Morgen gaan we maar weer naar een natuurcamping.

Dag 8 – donderdag 12 juni 2008.

We hebben heerlijk geslapen. Geen last van de weg. Wel koud halverwege de nacht. Extra dekbed erbij gepakt. ’s Ochtends eerst gedoucht en daarna boodschappen gedaan ($ 84,88). Heerlijk vers gebakken French bread gekocht met ham en pepper roasted turkey. Op de parkeerplaats ontbeten en om 09.00 uur onderweg naar de Flaming Gorge Country. Het is weer een prachtige route. Daar aangekomen eerst naar het visitor center bij de Dam gegaan. Toen naar het visitor center bij de Red Canyon gereden. Daar een film over het gebied bekeken en een korte trail buiten gelopen naar uitzichtpunten over de rode canyon. Prachtig. Toen via de Dam naar de Firehole Canyon gereden waar we van plan waren om op de campground te gaan staan. Het is daar prachtig. Je weet gewoon niet wat je ziet, wat een omgeving om je kampement op te zetten. Helaas waait het erg hard en is het pas 14.30 uur.

 

Dan maar wat foto’s gemaakt en doorgereden richting Green River. Volgens de ranger kun je beter daar op de camping gaan staan dan in Rock Springs, wat we aanvankelijk van plan waren, omdat er veel werklui in de olie op deze camping staan. Maar als we bij Rock Springs aankomen is het pas 15.30 uur. We besluiten daarom door te rijden naar Boulder, richting Jackson Hole. Het is een hele vervelende weg om te rijden. Harde zijwind. Kale vlakte. Veel wegwerkzaamheden. Wel veel herten gezien. Nee, heel anders dan de route tot aan Rock Springs. Die was prachtig.

Maar goed. We overnachten op de High Trail RV Park langs de Hwy 191. Kost $ 26,75 per nacht. Hele brede plaatsen. Geen wifi. Rondom uitzicht op de uitlopers van Grand Teton. Besneeuwde toppen. Maar nu niet goed te zien vanwege de laag hangende bewolking. De voorspelling is dat het komend weekend beter weer gaat worden. Daar hopen we dan maar op. Het zal wel koud worden vannacht met die wind.

Dag 9 – vrijdag 13 juni 2008

We waren om 06.15 uur wakker en reden om 07.15 uur weg. Het is prachtig weer en de wind is gaan liggen. Wel een koude nacht. De grassprieten waren bevroren. Bij Pinedale weer getankt voor $ 151,20. Een mooie rit naar Jackson met uitzicht op de besneeuwde toppen van Teton. Onderweg tientallen herten gezien. We waren al om 09.30 uur op de Virginian Lodge campground in Jackson Hole. Toen ingecheckt maar we mochten pas om 12.00 uur op de plek. De camping kost $ 62,01 per nacht. Dan maar boodschappen doen voor de komende week bij Smith’s voor $ 80,10 als we steeds in de natuurparken van Grand Teton en Yellowstone zullen zijn.

Vervolgens naar het visitor center van Grand Teton gereden. Het is er heel mooi. Er wordt gewaarschuwd voor wild langs de weg. We luisteren naar een ranger die vertelt welke dieren er in Teton zijn en waar zij zich bevinden: bruine beren, zwarte beren, elanden, bevers, buffels, Elks en een soort roofvogels die op vissen jagen.

Daarna weer terug naar de camping gegaan. Het is dan 12.00 uur. We krijgen eerst een plek vlak naast een elektriciteitscentrale die heel hard bromt. De camping is bijna helemaal vol. Gelukkig kunnen we een plekje aan de andere kant krijgen.

Na de hook-up doen we twee wassen in de machine. Het kost 5 quarters per wasmachinelading en 4 quarters voor de drogers. We zijn daarna in de bibliotheek van Jackson gaan internetten terwijl de wasmachines draaien. We checken de e-mail, kijken naar het weerbericht dat er voor de komende dagen goed uitziet en volgen via de radio op internet de voetbalwedstrijd van NL tegen Frankrijk. Wij zijn na de wedstrijd die NL met 4-1 heeft gewonnen naar het oude historische centrum van Jackson gelopen. Ongeveer een kilometer vanaf de camping. Het is heerlijk weer. We hadden ook de gratis shuttlebus kunnen nemen die achter de camping langsrijdt, maar een wandelingetje is ook wel eens lekker.

We hebben eerst wat rondgekeken in het oude westernstadje en zijn daarna heerlijk bij het Mexicaanse restaurant Merry Piglets Mexican Grill gaan eten. Wim had een Coors Light en als hoofdgerecht een beef taco, chicken enchillada en een pork? Met rijst en bonensmurrie en ik had een marguerita en een beeftaco en een cheese enchillada. Vooraf kregen we tacochips met tacosaus en wij vroegen een portie guacemolesaus erbij, dit was een hele grote portie voor maar $ 6,99. Ons buikje rond voor $ 45 excl. fooi. Je moet dan nog wel 15% fooi geven. Dus $ 52. Maar in NL zijn we veel meer geld hiervoor kwijt. Toen naar de square waar elke avond om 18.15 uur een shootout is. Dan wordt er een kleine show opgevoerd met cancun danseressen, een sherrif en cowboys die keihard schieten.

Er wordt een sketch opgevoerd en liedjes gezongen. Erg leuk. Duurt ongeveer een half uur waarvoor het kruispunt wordt afgesloten. Daarna weer teruggelopen naar de camping. Bij het motel dat erbij hoort zijn allemaal klassieke auto's gearriveerd. Die staan voor en op de binnenplaats van het motel opgesteld. Heel leuk.

Dag 10 – zaterdag 14 juni 2008

We stonden vanmorgen weer vroeg op. De wekker stond op 06.00 uur maar ik was al om 05.30 uur wakker. Het was vannacht niet zo koud als gisteren. Na het ontbijt reden we rond 07.15 uur weg richting Grand Teton. Eerst naar Kelly. Onderweg zagen we diverse bizons.

Geweldig was dat. Sommigen waren vlakbij de weg waar wij reden. Daarna reden we richting de highway en hadden een prachtig uitzicht op de Grand Teton. Vlakbij Moran Junction zagen we een Moose. Dat kwam doordat er allemaal auto’s langs de weg geparkeerd stonden. Hij knabbelde aan twijgen en leek ons amper op te merken.

Iets verder liep er nog een maar daarvoor zijn we niet meer gestopt. Rond 09.00 uur waren we al op de Colter Bay campground om in te checken. We kregen een prachtige plek. Daarna naar Leigh and String Lakes gereden. De camper geparkeerd, geluncht (het was 11.00 uur) en onze wandelschoenen aan. We lopen een trail langs Jenny Lake naar de Cascade Canyon om naar de hidden falls te kijken en door te klimmen naar inspiration point met een mooi uitzicht op Jenny Lake.

 

Het is een prachtige wandeling, waar we heen en terug ruim 3,5 uur over doen. Onderweg zien we bruine marmotten en grijze? Ik schrik op van een hert dat vlak achter mij onder een boomstam omhoog springt. Dit is tenslotte bear country, je weet maar nooit wat je tegenkomt onderweg. Als we weer terug zijn bij de camper, eten en drinken we iets en rijden naar het visitor center bij Colter Bay. Daar kijken we naar een film over de grote branden in Yellowstone in 1988. Daarna gaan we douchen in het servicecenter om de hoek. Als we daarheen lopen zien we weer een heleboel mensen met fototoestellen. Wat is er nu weer te zien? En dan zien we een moeder vos met drie jongen. Een donkergrijze en twee blond/rode. Geweldig. Op hooguit 5 meter afstand van waar we staan. We halen snel het fototoestel en de camera uit de camper en schieten er op los. Daarna douchen en daarna weer bij de vosjes kijken. Ze zijn zo leuk om te zien.

Na een kwartiertje en tientallen foto’s later gaan we naar de camping. Het is dan 04.45 uur. We zetten de camper op zijn plek. En gaan lekker in het zonnetje zitten. Het was een geweldige ervaring in Grand Teton tot nu toe.

's Avonds lopen we nog even naar het meer vanaf de camping.

Dag 11 – zondag 15 juni 2008

Vandaag om 06.15 uur weer wakker en er maar uitgegaan. Om 07.15 uur waren we bij de winkel om brood te kopen, maar die was pas om 07.30 uur open. De vosjes waren weer buiten het hol en we hebben weer een heleboel foto’s gemaakt. Geweldig leuk.

Eerst getankt in Grand Teton voor $ 95,04. Daarna naar Yellowstone toe gereden.

Al direct na de aankomst in het park rijden we tussen de sneeuw door. Het is er heel erg hoog. We waren van plan om op de campground bij Grand Village te gaan staan, maar die is nog niet open. In de winkel bij Grand Village kopen we brood en twee bekers hete koffie. Het is nog steeds behoorlijk fris buiten. Dan rijden we door naar Old Faithful. We hebben gehoord dat die om 08.30 uur een uitbarsting heeft gehad en dat gebeurt ongeveer elke 90 minuten. Dus toen we tegen 10.00 uur daar langs reden op weg naar de campground zijn we daar gestopt om dit mee te maken. De eruptie is geweldig om te zien.

Rondom de geiser zijn banken waarop we kunnen zitten. De eruptie duurt niet langer dan 5 minuten. Daarna gaan we weer verder. Onderweg bizons gezien. Vlak voor ons op de weg en bij een van de geyserbasins stonden er een heleboel met jongen te grazen. Met op de achtergrond de stomende geisers.

We zijn dan rond 11.00 uur op de camping. We krijgen eerst een plek die Wim niet zo bevalt en dus vragen we om een ander. Die krijgen we ook, maar die is nog slechter om in te parkeren. Opnieuw naar de office. Inmiddels was onze eerste plek al weer vergeven aan iemand anders. De camping was toen al helemaal vol met reserveringen. Uiteindelijk toch nog een redelijke plek gekregen. We staan hier twee nachten voor $ 39,20. Na de lunch zijn we naar de Norris geyserbasins gereden. Onderweg zagen we voor het eerst bull Elks met hele grote geweien. Wel op een flinke afstand, maar toch geweldig om dat te zien en te filmen/fotograferen. De geiser basins waren schitterend.

Wat een kleuren zie je daar, blauw, topaas, geel, rood. Het was prachtig om over de plankieren er tussendoor te lopen. Hier en daar borrelde het, dat stonk ook naar zwavel en soms kwam er een eruptie. Steamboat geiser had voor het laatst op 27 mei een eruptie gehad, maar spoot nu af en toe kleine stukjes omhoog.

Daarna zijn we naar de camping gegaan. Er zijn wel veel muggen op de camping. Die waren er vanmiddag ook al. Nog niet eerder hebben we muggen gezien.

Dag 12 – maandag 16 juni 2008

Vanmorgen weer om 05.45 uur wakker. Om 07.00 uur reden we richting Old Faithful. Het is een klein beetje mistig. Af en toe zien we bizons op en langs de weg lopen.

We willen eigenlijk eerst stoppen bij de midway geyser waar de grand prismatic spring te zien is. Dat is een van de grootste hot springs in Yellowstone met een diameter van 370 feet. Maar als we daar aankomen is het er te mistig. We rijden door naar Old Faithful om informatie te halen over de tijden dat de geysers een eruptie hebben. Maar dat is nog gesloten als we daar aankomen. Het is dan 07.45 uur. Dan maar eerst koffie en ontbijten. We kopen twee nieuwe filmbandjes voor de camera en gaan dan naar het visitor center. Old Faithful doet het weer om ongeveer 09.00 uur, maar die hebben we gisteren al gezien. Daarom lopen we richting Daisy geyser. Onderweg zien we nog een heleboel geysers en poeltjes.

Overal om ons heen horen we gebubbel en gestoom. Het is een geweldig landschap om doorheen te lopen. Als we bij Daisy aankomen. Zien we een wolf of coyote voor ons wegschieten. Helaas net te laat om op de foto of film te zetten. Hij had een hele dikke staart. Dan rond 9.30 uur begint Daisy te stomen en vindt er een eruptie plaats. Schitterend! Daarna lopen we door naar de Morning glory Pool. Je weet dan weer niet wat je ziet. Groen/blauw gekleurd in het midden en de randen zijn oranje/geel. Het is niet te beschrijven.

Als we langzaam weer teruggelopen zijn begint Old Faithful opnieuw te spuiten. Het is dan ongeveer 10.30 uur. Nadat we dit spektakel voor de tweede keer aanschouwd hebben stappen we weer in de camper richting het lower basin om een aantal andere pools en geysers te bekijken. Daarna naar de grand prismatic spring.

Het is dan lunchtijd. In de camper bakken we hamburgers en daarna rijden we naar West Yellowstone waar we in het visitor center gaan internetten en e-mail versturen. Daarna doen we boodschappen. We rijden terug naar de camping en gaan vanwege de muggen binnen zitten. ’s Nachts prima geslapen.

Dag 13 – dinsdag 17 juni 2008

Vanmorgen om 06.00 uur wakker. We zetten koffie en gaan daarna de tanks legen en water vullen. Rond 07.15 uur rijden we van de camping weg richting Norris. We willen nog een keer kijken bij porcelain basin. Het stoomt en borrelt overal. Ook onderweg naar Norris. Het valt nu veel meer op dan eergisteren. Dat komt waarschijnlijk omdat het nu nog koud buiten is terwijl de poelen en geisers heet zijn. Het landschap dat zich voor ons uitstrekt is wederom geweldig en uniek. Daarna rijden we door naar de N.P. camping in Mammoth Hot Springs. Deze kost $ 14 per nacht. We mochten zelf een plekje uitzoeken dat niet bezet is. De afgelopen nacht was hij helemaal vol en je hoeft pas om 10.00 uur te vertrekken. We vonden al snel een mooie plek aan de rand met uitzicht op de bergen van Montana.

We zijn nu in het noordelijke deel van Yellowstone en dat grenst aan Montana. We gaan dan eerst maar eens ontbijten. Een gebakken eitje met ham. Heerlijk. Dan met de camper terug naar Mammoth. We stoppen voor het visitor center maar gaan er niet naar binnen. We hebben alle kaartjes die we nodig hebben. Voor het visitor center lopen allemaal Elks met jongen. Die gaan dus op de foto/film. Dan rijden we door naar de terrassen van Mammoth. Een soort Pamukkale in het groot.

We vinden een parkeerplaats voor onze camper en open dan over vlonders een trail langs alle bijzonderheden. Het valt ons eerlijk gezegd een beetje tegen. Er staan bijna geen terrassen onder water en dan is er niet veel aan. Maar het is heerlijk warm weer. Dus de wandeling is fijn. We lopen eerst langs de onderste terrassen en dan over de bovenste loop, waar geen RV’s mogen komen. We lopen tegen de rijrichting van de auto’s in. Veel moois komen we langs deze loop niet tegen. Jammer.

Vanaf een van de uitkijkpunten zien we Fort Yellowstone in Mammoth liggen. Hier was de cavalerie ooit gevestigd. Terug op de parkeerplaats gebruiken we in de camper de lunch en rijden dan langs de camping naar het plaatsje Gardiner in Montana net over de grens met Wyoming. Een prachtig route door de bergen. Vlak voor Gardiner gaan we onder een grote poort door. Dit was de oorspronkelijke entree van Yellowstone. In Gardiner gaan we op zoek naar een fotowinkel. Ik heb op de lens van mijn camera een vlekje. Ik zag dit vanmorgen gelijk. Eerst was het een behoorlijke vlek: een soort schilfertje. Waarschijnlijk gekomen door het gewissel van de lenzen de hele tijd. Of doordat ik de camera inmiddels al twee keer heb laten vallen! Helaas is er geen fotowinkel, wel een winkeltje waar ze verrekijkers en zo verkopen. De eigenaar is ons zeer behulpzaam. Hij maakt de lens schoon met een kwastje en een luchtspuitje. Maar het vlekje gaat niet helemaal weg. Onze hoop is nu gevestigd op Cody waar we over een paar dagen zullen zijn. We tanken voor $ 98,00 en rijden daarna weer terug naar de camping en zijn daar rond 15.00 uur. We gaan lekker van de zon genieten en bekijken waar we morgen heen gaan. Omdat er weer geen douches zijn op deze camping, maken we dit keer gebruik van onze eigen douche in de camper. Dat gaat heel goed. Wat frissen we daar lekker van op zeg?! Tegen etenstijd begint het heel kort te regenen. Maar daarna klaart het weer op. Na het eten gaan we ons verslag maken en tot onze verrassing kunnen we een internetverbinding maken op de camping. Dus zo direct maar een mailtje versturen. We luisteren eerst naar het nieuws op de wereldomroep en horen dat NL weer gewonnen heeft van Roemenië met 2-0. Dat lezen we ook in een mailtje van Conny. Leuk hoor!

Met mijn arm gaat het redelijk. Ik heb te weinig pillen van de huisarts meegekregen om Elke dag in te nemen. De eerste dagen nam ik Elke dag een pil voor het slapen gaan en voelde bijna niets meer in mijn arm. Toen kwam ik erachter dat ik veel te weinig pillen had gekregen van de apotheek: 15 i.p.v. 30 wat de bedoeling was. Toen ben ik gestopt met innemen. De eerste dagen/nachten ging dat wel goed. Nu voel ik mijn arm steeds meer, maar ik slaap nog steeds goed. Het moet maar. Wim zijn nek gaat ook goed. Wel ging hij van de week door zijn enkel in Grand Teton. Maar dat viel achteraf ook wel mee. Het lopen geeft geen problemen meer.We kunnen niet bellen met onze telefoon omdat we geen ontvangst hebben. Sms-en lukt ook niet. We hebben op Wim zijn verjaardag van Rik een sms-je ontvangen. Marloes heeft er ook een gestuurd, maar die hebben we niet ontvangen. Na het eten hebben we nog een rondje op de camping gelopen, maar we hadden geen zin om naar de campfire talk van de ranger te gaan. Dat begint steeds pas om 21.30 uur en duurt ongeveer een uur. Veel te laat voor ons, dan liggen we al in bed.

Dag 14 – woensdag 18 juni 2008

We hebben een slechte nacht achter de rug. We konden allebei de slaap niet vatten en denken achteraf dat dit kwam doordat Wim koffie met cafeïne heeft gezet. Het was ook heel warm. We hoorden ook de weg langs de camping richting Gardiner. Rond 22.30 uur werd het wel stiller. Om 06.00 uur ging de wekker. Het was voor het eerst dat die ons wakker maakte. Vroeg op om op tijd in Canyon Village op de campground te zijn. We zijn onderweg vlak voor Tower Junction gestopt om het petrified wood in Yellowstone te zien. Het was een weg waar we niet met de RV mochten rijden, dus dat was een halve mijl lopen. Het was niet veel bijzonders. Een versteende boomstam die rechtop stond. Daarna door Tower Junction richting Canyon Village gereden. Vlak na de afslag en bij de camping staan er allemaal auto’s langs de weg en mensen. We stoppen en vragen wat er te zien is. Een zwarte beer met twee jongen! Wij zetten de RV midden op de weg stil en gaan gewapend met onze camera’s ook een kijkje nemen. Met de filmcamera lukt dat aardig. De twee jongen zien we niet. Die zijn in een boom geklommen toen er een bus was langs gereden. De moeder beer loopt in de rondte naar eten te zoeken. Met de fotocamera zie je het niet zo goed. We durven niet zo lang te blijven omdat we midden op de weg staan en een belemmering vormen voor het andere verkeer.

Daarom stappen we maar weer in en rijden door naar de campground in Canyon Village. Die blijkt om 09.00 uur al helemaal vol te zijn! Dat komt o.a. omdat niet de hele camping open is vanwege de sneeuw die er nog ligt. De beheerder aan het loket van ik denk wel 75 jaar oud! is zo vriendelijk om een plek voor twee dagen voor ons te reserveren op de campground in Bay Bridge, waar we ook langs moeten om in Cody te komen. Daarna gaan we maar eens ontbijten in een cafetaria. We nemen scrammbled eggs of the day, worstjes, Hash browns en bacon en koffie. Kost ongeveer $ 20. Daarna rijden we naar de south rim omdat de north rim gesloten is. We bekijken van bovenaf de upper waterval van de Grand Canyon of Yellowstone. We rijden dan door naar Uncle Tom’s trail en lopen dan via 328 treden naar een uitkijkpunt op de lower fall’s. Dan weer omhoog en een trail langs de south rim naar artist point voor een mooi uitzicht over de Grand Canyon. Ruim anderhalf uur later zijn we weer terug bij de camper.

We besluiten door te rijden naar Bay Bridge, lunchen onderweg op een parkeerplaats in de camper en stoppen dan bij Mud Vulcano. Hier bezichtigen wij de borrelende en stomende modderpoelen van Yellowstone.

Het stinkt er behoorlijk naar zwavel. We lopen een korte rondwandeling van ongeveer 1 mijl en rijden dan door naar de camping. De camping ligt aan het grote Yellowstone lake. Er zijn pelikanen. We hebben een prachtig uitzicht op besneeuwde bergen rondom het blauwe meer.

Op de camping zeggen we dat we maar één nacht willen blijven en gaan dan naar de plek toe. Helaas lukt het niet om de camper waterpas te krijgen. We checken daarom maar weer uit en rijden richting Cody het NP uit via de oost entree. Een prachtige weg door de besneeuwde bergen. Onderweg zien we Bighorn sheep met grote hoorns.

We overnachten aan de Shoshone river in het state park. De camping heet Eagle Creek campground. Hij kost $ 15 per nacht. We staan vlak naast de rivier en deze stroomt heel hard. Een heerlijk rustgevend geluid. Van de naastgelegen weg horen wij niets. We hebben een prachtige plek met heerlijk het zonnetje laat in de middag. We zullen wel heerlijk slapen vannacht.

Dag 15 – donderdag 19 juni 2008

Vannacht inderdaad heerlijk geslapen. Het koelde wel weer flink af. Om 06.30 uur opgestaan. Het is opnieuw een prachtige dag. Om 7.25 uur rijden we weg van de mooie camping. De weg langs de Shoshone river is schitterend. Na een uurtje rijden komen we bij de Buffalo Bill Dam aan. We lopen naar het visitor center en bekijken een korte film over de bouw van de dam.

 

Daarna eten we een boterhammetje en rijden door naar Cody. Zodra we Cody binnenrijden zien we een super Walmart waar we gelijk maar even boodschappen doen ($ 181,67). We kopen voor mij twee spijkerbroeken en een spijkerbroek, twee t-shirts, een cap en een riem voor Wim. De jongen die de grilled turkey breast afsnijdt vergist zich in de hoeveelheid. In plaats van een half pound geeft hij ons een heel pound (ongeveer 450 gram). Maar het smaakt heerlijk ervaren we iets later. Daarna naar de liquor store voor bier en wijn ($ 37,49) en dan op weg naar de camping. We rijden eerst langs de Ponderosa waar we eigenlijk van plan waren naartoe te gaan, maar deze bevalt ons niet zo. Hij ligt weliswaar in het centrum, maar is erg druk en heeft geen zwembad en het lijkt erg warm te worden dus dan is dat misschien toch wel lekker. Dan maar naar de KOA die ongeveer 5 mijl voorbij Cody ligt. Deze ligt wel aan de Highway maar we vragen een plek daar een flink eind vandaan. De camping kost voor 3 nachten $ 136,26. Het is dan ongeveer 11.00 uur.

We gaan eerst maar eens uitgebreid brunchen. Daarna e-mailen en dan lezen we tot onze schrik dat de stadsverwarming gelekt heeft en de unit vernieuwd moet worden. Nou ja, dat is niet anders. Hij is 15 jaar oud en we zijn allang blij dat Rob en Conny dat voor ons regelen terwijl wij hier ver weg van huis zijn. Dan maar de was doen. Twee ladingen vol en de rest van de middag genieten we van de zon. Er huppelen een paar konijntjes rond. Wim draait voor het eerst het zonnescherm uit omdat we vrijwel geen schaduw hebben om in te zitten. En dat gaat goed. Het is een geweldige camper. Het enige dat we nog niet gebruikt hebben is de slide-out. Maar we hebben ruimte genoeg met z’n tweetjes en hebben die extra leefruimte niet nodig. We lezen ons wat in voor de komende dagen en gaan daarna lekker douchen. Om 22.30 uur gaan we slapen.

Dag 16 – vrijdag 20 juni 2008

We staan om 07.00 uur op. We hebben goed geslapen en geen last van het verkeer gehad. Wel wat rumoer tussen 22.00 en 23.00 uur van auto’s die nog heen en weer reden op de camping. Daarna was het stil. Het is opnieuw prachtig weer. Een strakblauwe lucht. Het was vannacht ook niet zo koud. We hadden genoeg aan het dunne dekbed. Na het ontbijt gaan we met de public bus naar het Buffalo Bill Historical Center. Dat kost maar $ 2 p.p. en dan kan je als je wilt de hele dag op en af en de bus tot 18.00 uur ’s avonds.

Bij het historical center is een enorm museum dat uit 5 gedeelten bestaat: Draper Museum of Natural History met allemaal informatie over de natuur en de dieren die daarin voorkomen; Buffalo Bill Museum over de historie van Bill Cody ook wel genaamd Buffalo Bill, de Plains Indian Museum over de geschiedenis van de indianen, Whitney Gallery of Western Art met schilderijen en het Cody Firearms Museum met allemaal geweren en pistolen. We kopen voor $ 15 p.p. een kaartje waarmee we twee dagen toegang hebben tot het museum.

We krijgen een onzichtbaar stempel op onze hand. Na 2 uurtjes daar rondgelopen te hebben houden we het voor gezien voor vandaag en gaan door het centrum lopen langs de winkeltjes. Ik koop een t-shirt voor $ 21. Tegen lunchtijd gaan we bij een Mexicaans restaurant eten. Ik neem natuurlijk een marguerita en een quessadilla en Wim neemt een Coors Light en twee grilled chicken taco’s. Inclusief fooi waren we daarvoor $ 28 kwijt. Heerlijk gegeten.

Daarna weer verder gewinkeld en voor mij een paar mooie Teva sandalen bij een outlet gekocht, plus voor allebei een paar sokken. We hadden een kortingsbon van $ 10 en waren daarna totaal maar $ 53,39 kwijt. Toen weer op de bus terug naar de camping waar we rond 14.15 uur weer waren. ’s Middags rustig aan gedaan en genoten van het zonnetje.

Dag 17 – zaterdag 21 juni 2008

Goed geslapen. We waren rond 7.00 uur wakker en het is opnieuw een prachtige dag. Na een flink ontbijt gaan we om 9.00 uur met de bus weer naar het Buffalo Bill museum om de Art Gallery en het Firearms museum te bezoeken. In het eerste zijn allemaal prachtige schilderijen en beelden te zien en in het tweede zijn honderden, misschien wel duizenden geweren en pistolen te bewonderen. Het is ongeveer 10.30 uur als we ons richting de Powwow begeven. We kopen twee kaartjes voor $ 6 p.p. en lopen dan wat langs de stalletjes met sieraden die de indianen gemaakt hebben, schilderijtjes en andere kunstvoorwerpen. Om ongeveer 11.00 uur gaan we een zitplaats bemachtigen rondom het ronde veld waar de indianen straks hun opwachting zullen doen en de dansen plaats zullen vinden. Eerst zitten we op een aluminium bank, maar dan zien we een wat betere plek op de betonnen rand van het veld net achter één van de partytenten die de indianen langs het veld hebben opgesteld om in de schaduw te kunnen zitten. Toevallig zitten er naast ons vier Nederlanders uit Enschede. Zij maken een rondtour vanuit Minneapolis. Wim haalt twee Navajo taco’s voor $ 12 totaal en die waren heerlijk. De bodem was gefrituurd en leek wel een hele grote ronde platte oliebol, waarop het gehakt, tomaten, sla, guacemole, tacosaus en zure room zaten. Je at je vingers erbij op.

In de partytent voor ons komt een indiaan in traditionele kledij met prachtige veren. Zijn vrouw ziet er heel gewoon uit en heeft een geweer bij zich dat de inzet blijkt te zijn voor de wedstrijd die straks zal plaatsvinden.

 

Rond 12.00 uur gaat het beginnen. In het midden van het veld komt de oudste indiaan op een stoel te zitten en rondom gaat de parade plaatsvinden. Eerst een grote parade waarbij op de muziek van de tamtam alle indianen na elkaar al dansend het veld betreden.

Dat gaat minstens een uur lang door waarbij telkens andere trommelaars van zich laten horen.

 

Daarna gaan de kleine kinderen onder de 6 jaar hun kunsten vertonen. Het is vertederend om dat te zien. Dan is het de beurt aan de meisjes van 7 tot 12 jaar. Eerst dansen de meisjes met de Fancy shawls. Die zwieren in het rond. Ze voeren drie dansen op. Dan is het de beurt aan de meisjes met de Jingle Dresses. Dat zijn jurken waar rinkelende bellen aan hangen. Ook zij voeren drie dansen uit. En tot slot is het de beurt aan de traditionele dansers. Deze meisjes hebben tanden van Elks aan hun jurk hangen en zij lopen meer in de rondte dan dat zij echt dansen en zwieren.

Daarna is het tijd voor de jongens van 7 tot 12 jaar. Zij beginnen met de Fancy kleding. Deze jongens zijn uitgedost met een heleboel veren en zwieren net als de meisjes in de rondte. Dan komen de jongens in Grass. Dat zijn meer pakken met slierten en tot slot de traditionele kleding. Dat zijn de indianen met kleding van leer en enkele hoofdtooien.

We zijn dan helemaal verzadigd en besluiten niet meer op de dansen van de vrouwen en de mannen te wachten. We gaan met de bus weer terug naar de camping en zijn dan om 15.30 uur weer terug. We lezen op internet dat Nederland is uitgeschakeld door Rusland. Wat een tegenvaller is dat zeg. Jammer hoor. De rest van de middag/avond doen we rustig aan.

Dag 18 – zondag 22 juni 2008

Het was warm vannacht en het heeft tegen de ochtend even geregend. ’s Ochtends was het bewolkt maar prima van temperatuur. We staan om 06.30 uur op en rijden tegen 07.30 uur weg van de camping richting de Big Horn Mountains naar Devils Canyon Overlook.

Een prachtig uitzichtpunt over de rivier die in de diepte stroomt. We ontbijten hier en rijden dan weer terug naar de scenic Byway 14 east richting Sheridan en Buffalo ons einddoel voor vandaag. Het is een prachtige route. Eerst omhoog de bergen in en daarna weer afdalen. We zien vlak nadat we zijn weggereden van de camping een vos de weg oversteken en later zien we bij Devils Canyon overlook de bighorn sheep. Als we hoog over een vlakte rijden zien we ineens drie Moose lopen.

Gelukkig kunnen we langs de weg stoppen om dit te filmen/fotograferen. Onderweg zien we tientallen herten maar ook dode dieren zoals een das, herten, een wasbeertje. In Sheridan zijn we rond het middaguur en daar tanken we de camper vol voor $ 156,78 en kopen we bij een Albertson de levensmiddelen voor de komende dagen $ 55,40. Daarna rijden we door een prachtig glooiend groen landschap naar de camping in Buffalo. Maar als we daar aankomen is het pas 15.00 uur. We hebben geen zin om op de camping Elkaar aan te gapen en besluiten door te rijden naar ons volgende einddoel: Devils Tower National Monument. De weg er naartoe is saai. Tegen 17.00 uur rijden we het N.M. binnen en zoeken we een plek op de national park campground. We vinden een schitterend plekje aan de rand met uitzicht op de Devils Tower. Voor slechts $ 12 per nacht kunnen we hier bivakkeren. Geen stroom, water of douches.

‘s Avonds na het eten zijn we vanaf de camping een trail gaan lopen rondom het prairiedog veld. Maar het is al te schemerig om ze goed te kunnen zien. De wandeling is ongeveer 2,5 km. Onderweg zien we ook white tail deer. ’s Nachts onweert en bliksemt het van 0.45 tot 01.15 uur. Het regent hard en het lijkt ook wel te hagelen.

Dag 19 – maandag 23 juni 2008

Het was een warme nacht. Al om 06.30 uur zijn we op. Tegen 07.30 uur rijden we naar het visitor center van Devils Tower. Daar begint de 2 km lange trail rondom de voet van Devils Tower. Onderweg zien we herten en het is mooi weer. Het licht op de toren van steen/rots is prachtig. Je kunt heel goed de diepe groeven zien die volgens de legende door een beer gemaakt zouden zijn. In de bomen hangen stukjes stof die indianen daar hebben opgehangen. Je mag ze niet weghalen. Het is een mooie wandeling van een uurtje.

Daarna rijden we naar de uitgang van het veld met de prairiedogs. Dat zijn er een heleboel. Ook jonkies. Ze zijn heel grappig om te zien als ze uit hun holletje kruipen en op hun achterpoten rechtop gaan staan. Dan rijden we naar de ingang/uitgang om nog een laatste foto te maken.

We tanken voor de laatste keer in Wyoming waar de benzine volgens de borden goedkoper is en waren $ 100 kwijt. Vervolgens rijden we over een prachtige route naar Deadwood. Een stadje met veel casino’s en oude gerestaureerde westernhuizen. Het is heel leuk om hier doorheen te lopen. Voor een quarter kunnen we 75 minuten parkeren. Opeens horen we life country muziek uit een restaurant komen. Omdat het al lunchtijd is besluiten we hier een hamburger te eten. Dat smaakt goed. Inclusief fooi $ 23.

Daarna via Rapid City naar de Badlands N.P. te rijden. Het is een mooie weg, vooral het laatste stuk naar de camping die zich in het N.P. bevindt. Daar vinden we een mooie plek voor slechts $ 10 per nacht met prachtig uitzicht op de Badlands.

Als we onder de overdekte picknickset een drankje nuttigen, kruipt er een grote ratelslang onder de camper. Niet dat we dat zien hoor, maar als Wim even later de camper in wil stappen ziet hij de slang wegschieten. Lindy zag hem helaas niet. Hij was grijs en wel een meter lang. De volgende dag zien we overal waar we komen bordjes staan waarop gewaarschuwd wordt voor rattlesnakes.

We lopen dan nog even naar het visitor center waar we een mooie film bekijken en waar we tips krijgen om de dag morgen door te brengen. Daarna lekker douchen in de camper. We zien weer prairie dogs. Hopelijk zien we nu ook eindelijk eens coyotes. Die hebben we gisteravond wel gehoord overigens op onze wandeling bij Devils Tower. Het was vandaag een hete dag. Rond de 30 graden.

Dag 20 – dinsdag 24 juni 2008

De nacht was ook warm. Om 07.00 uur waren we al op weg naar het eerste uitkijkpunt in de Badlands met een korte trail: Cliff Shelf Nature Trail. Daarna naar een stop waar we drie verschillende trails lopen: Window Trail, Notch Trail en Door Trail. Allemaal anders, maar even schitterend. Het begint dan al warm te worden.

Onderweg maken we een praatje met een aantal Amerikanen en een stel Nederlanders die nog maar net met hun vakantie zijn begonnen. We zien eindelijk een Mountain bluebird (althans dat denken we), twee kale gieren met rode koppen en wat andere vogeltjes en konijntjes. Verder geen wild gezien. Daarna gaan we de Badlands loop road rijden. Die is 22 mijl (35 km) lang, langs diverse uitkijkpunten. We lopen nog eenmaal een korte maar zware trail: Saddle Pass trail, die steil omhoog gaat en weer hetzelfde stuk terug.

Nadat we alle uitkijkpunten gezien hebben rijden we door naar Wall voor een bezoekje aan de beroemde Wall Drug Store. Dit zijn allemaal kleine winkeltjes in één gebouw ondergebracht. We eten daar een heerlijk homemade icecream en lopen wat in de rondte. Het is vandaag bloedheet.

We besluiten vandaag maar weer eens een KOA camping op te zoeken die een zwembad heeft. We belanden in Rapid City voor $ 43 per nacht. Dat zijn nog eens andere prijzen. Maar er is een lekker zwembadje bij. Het is alleen jammer dat dit in gebruik is bij een hele groep meiden die het leuk vinden om Elkaar onder water te duwen en bommetje te doen. Als de zon achter wat wolken verdwijnt gaan wij terug naar de camper en lekker douchen. Daarna internetten. Eens uitzoeken naar welke camping we morgen nou weer zullen gaan. Het wordt er in ieder geval eentje bij Mount Rushmore.

Dag 21 – woensdag 25 juni 2008

’s Avonds viel ineens de stroom bij ons uit. Bij onze buurman deed de stroom het wel. De grootouders van zijn vrouw komen uit Wolvega. Hij is ook in NL geweest en vindt het een geweldig land vanwege de historie. Hij kwam erachter dat we teveel apparaten aan hadden staan: koelkast, tandenborstel lader, radio, laptop, airco, batterijlader camera’s en tja toen we het koffiezetapparaat ook nog aan wilden doen, was dit teveel en sloeg de stop er als het ware uit. Hij heeft het ge-reset en ons een kopietje gegeven van het stroomverbruik van alle apparaten zodat we dit in de toekomst kunnen voorkomen. Een tip is om de koelkast even op gas te zetten. ’s Nachts was het erg warm en rond middernacht begon het weer te onweren en regenen.

De volgende morgen was alles lekker opgefrist en vertrokken we naar een supermarkt. Nadat we de boodschappen hadden gedaan $ 83,03 en de tank hebben volgegooid voor $ 105,95 zijn we gaan ontbijten in de camper. Toen op weg naar Keystone om eerst een bezoek te brengen aan het Borglum Museum waar we een audiotour doen, $ 15,50. Gutzon Borglum was een kunstenaar die de hoofden van George Washington, Thomas Jefferson, Theodore Roosevelt en Abraham Lincoln heeft gemaakt in de Black Hills. In 1927 zijn ze hiermee begonnen en in 1941 heeft zijn zoon het karwei afgemaakt. In het museum wordt zijn leven geschetst en al het werk dat hij tijdens zijn leven heeft gemaakt. Daarna is er een film te zien over het maken van Rushmore.

Dan naar Mount Rushmore zelf. Voor RV’s zijn aparte parkeerplaatsen. De parkeergarage is heel ruim opgezet en daarvoor moeten we $ 10 betalen (maar het kaartje is geldig tot eind dit jaar). We lopen via trappen omhoog naar de grand view terrace, onder de vlaggen door van alle 50 Amerikaanse staten en 6 buitengebieden zoals het eiland Samoa.

Dan staan we recht tegenover de gebeeldhouwde hoofden van de vier presidenten. Het is een prachtig gezicht, heel indrukwekkend. Via de presidential trail lopen we onderlangs de berg. Op het hoofd van Theodore Roosevelt zijn mannen aan het werk. Langs zijn neus gaat er een via een touw naar beneden. Als we de koppen van alle kanten goed bekeken hebben, werpen we nog een blik in de giftshop en gebruiken we de lunch in de camper.

Dan rijden we naar de Horse thief campground bij Hill City aan de Needles Highway, middenin het bos en krijgen een mooi plekje. Het is dan 14.30 uur. Kost $ 35,18 per nacht. We proberen de wifi uit, maar hebben geen goede ontvangst en gaan het later proberen bij het kantoortje. Dan maar de was voor de laatste keer doen. Het is hier wat hoger dus niet meer zo heel heet als gisteren. Er staat ook een lekker windje. Dat veroorzaakt wel een hele fijne gele storm steeds van de pollen van de pinetrees. Dus alle ramen en deuren dicht en eventueel de airco aan.

Dag 22 – donderdag 26 juni 2008

Het was een warme nacht. Het heeft ’s avond weer geonweerd en geregend. Het was heel stil. We zijn pas om 07.00 uur opgestaan. Daarna naar Crazy Horse Memorial gereden waar we voor $ 20 kaartjes moesten kopen. Daarna naar de RV-parking en kaartjes gekocht voor de busride $ 8. Toen het museum bezocht.

Er was net een film begonnen over de geschiedenis van het monument. Lakota Chief Henry Standing Bear heeft Korczak Ziolkowski in 1948 gevraagd om een sculptuur van Crazy Horse te maken. Korczak had meegewerkt aan Mount Rushmore. Hij begon helemaal alleen aan dit gigantische project dat voorlopig nog lang niet klaar is. Het wordt helemaal gefinancierd door de bezoekers van Crazy Horse. Hij kreeg 10 kinderen met zijn vrouw Ruth waarvan er 7 zijn werk voortzetten. Ruth leeft nog steeds en toen wij er waren was het haar verjaardag en zou er ’s avonds een speciale lasershow zijn ter ere van haar verjaardag. Het hoofd van Crazy Horse werd in 1998 officieel onthuld. Er staat een schaalmodel zoals het er uiteindelijk moet zijn, waarbij Crazy Horse op zijn paard zit en wijst naar het land waar zijn toekomst ligt.

Het museum zelf is ook prachtig. Vele schilderijen, tekeningen, beelden, foto’s. Maar ook indianen die er hun handgemaakte sieraden en tekeningen verkopen. Na een bezoek aan het museum zijn we in een oude schoolbus gestapt om dichterbij het monument te komen. Eenmaal daar zagen we ook een groot spandoek hangen waarin Ruth gefeliciteerd wordt. Er waren marmotten die van het gras aan het eten waren. Na een kwartiertje ging de bus weer terug.

Daarna zijn we naar Jewel Cave National Monument gereden. Dit bestaat dit jaar 100 jaar. We kochten kaartjes voor $ 16 om de scenic tour in de grot te kunnen maken. In het visitor center hebben we eerst een korte film gezien over de ontdekking van de grot die de een na grootste in Amerika is. Een half uurtje later mochten wij met de ranger in de lift naar beneden. Telkens 30 personen per tour. Daarna hebben we ongeveer 75 minuten een wandeling gemaakt door een heel klein deel van de grot (2%). We zagen popcorn, stalactieten en stalagtieten, bacon.

Het was best indrukwekkend om over de vele trappen (totaal ongeveer 700 treden) door de immense grot te lopen. Het diepste punt was 379 feet (ongeveer 1 kilometer!) onder het visitor center. Daarna weer met de lift omhoog. In de grot was het ongeveer 9 graden celsius en daarbuiten wel 30 graden!

Toen met de camper door het leuke westernstadje Custer gereden naar het Custer State Park. Hiervoor moesten we $ 10 betalen. Toen door naar de prachtige camping middenin het State Park bij het Central Lake waar we voor $ 16 per nacht een plek hebben. Het was wel even zoeken naar een plaats die een beetje vlak was, maar het is ons gelukt. De camping ligt aan een meertje. Na het eten en de koffie lopen we daar nog even naar toe, maar dan begint het al te onweren. We gaan snel terug en moeten hard rennen om niet nat te worden. Het is dan 20.30 uur en het heeft de hele avond en nacht geregend en geonweerd en gebliksemd.

Dag 23 – vrijdag 27 juni 2008

Het bleef de hele nacht warm. We hadden de wekker om 06.00 uur gezet en ook toen regende het nog. Toch maar opgestaan en reden om 07.00 uur weg om de wildlife loop te rijden in Custer State Park. Aanvankelijk zien we niet veel wild Gelukkig laat de zon zich wel weer zien. Een enkel hertje. Met jonge bambi’s die snel wegrennen als we foto’s willen maken. Dan twee wild turkeys. En dan zien we Burro’s, wilde ezeltjes die aan het bedelen zijn voor brood. Ze duiken zo met hun kop een auto in. Heel grappig. Er zijn jonge Burro’s bij. We leggen ze goed vast op de camera’s en rijden weer verder.

Dan zien we pronghorns, een soort antilopen en ook nog een coyote met een prooi in zijn bek, waarschijnlijk een prairiedog.

Een eenzame buffalo laat zich zien en verderop nog een kleine kudde, terwijl er honderden moeten zijn in dit park. Maar wij krijgen ze niet te zien. Wel veel herten: mule deers, white tail, Elks. Het is moeilijk ze van Elkaar te onderscheiden. Het landschap deed ons een beetje denken aan de Ardennen.

Daarna rijden we vanzelf door het Windcave N.M. maar we gaan deze grot niet opnieuw bezoeken. We rijden door naar Hot Springs een plaatsje in South Dakota waar originele mammoetopgravingen plaatsvinden op Mammoth side. We gaan het museum bezoeken voor $ 15,50. We krijgen eerst een tour met een gids die uitlegt wat we te zien krijgen maar helaas niet zo goed verstaanbaar is.

Ze praat door een microfoon en wij moeten dan door een telefoonhoorn luisteren. Daarna mogen we zelf nog rondlopen en zien we een aantal mannen aan het werk die nog steeds met een krabbertje en een kwastje de klei/grond afschrapen op zoek naar nieuwe fossielen. Op deze plek is ooit een soort meer ontstaan met een hele steile walkant. De mammoeten die hier toen leefden wilden het water in en konden vervolgens niet tegen de wal opklimmen. Daardoor verdronken ze in het meer, of stierven door uitdroging en honger.

Na dit bijzondere bezoek zijn we doorgereden naar Fort Robinsons State Park in Nebraska waar we een mooie kampeerplek vonden. Onderweg nog getankt voor $ 100. We staan op een gehandicapten plaats die nog vrij was. Lekker breed en vlak.

We moeten $ 19 betalen voor de kampeerplaats maar dat is inclusief $ 4 toegang voor het State Park. Het is heerlijk warm weer geworden met een lekker briesje. Dit State Park is historisch erg belangrijk Hier heeft van 1874 tot 1948 een fort gestaan dat aanvankelijk gebruikt werd door de soldaten om de indianen te interneren. In 1877 werd het opperhoofd van de Sioux: Crazy Horse hier neergestoken. Tijdens de tweede wereldoorlog hebben hier Duitsers gevangen gezeten.

Dag 24 – zaterdag 28 juni 2008

Om 07.00 uur opgestaan. Tegen de ochtend werd het wat kil in de camper en moesten we het dekbed erover doen. Deze nacht geen regen. Het is opnieuw prachtig weer, wel heel veel wind. We rijden dwars door de prairie (eindeloze graslanden) naar de plaats Scott’s Bluff waar we bij de Walmart de laatste grote boodschappen doen ($ 98). Daarna rijden we eerst naar Chimney Rock. Dit is een berg met "schoorsteen" die een van de meeste beroemde herkenningstekeningen was in de tijd dat de kolonisten van het oosten naar het westen trokken. Het ligt op de Oregon Trail en diende voor de kolonisten als wegwijzer. Hij toornt nu nog ongeveer 150 meter boven de North Platte River uit, maar omdat hij van zandsteen is, wordt hij door erosie steeds lager. We moeten $ 3 p.p. toegang betalen en bekijken in het visitor center een film.

We rijden dan terug naar Scott’s Bluff naar het national monument. Deze 250 meter hoge kliffen dienden eveneens als wegwijzer. We gaan met een shuttle busje naar de top van de berg (1400 meter hoog) omdat we met de camper niet door de drie tunnels kunnen. De chauffeur is een student die in de zomer als vrijwilliger hier werkt. Als we bovenkomen kunnen we een paar korte trails lopen met een mooi uitzicht op de omgeving. De chauffeur haalt ons na een half uur weer op. Als we willen gaan lopen worden we door andere mensen gewaarschuwd dat er een grote prairie ratelslang midden op het pad ligt. De chauffeur loopt voor ons uit met een stok, maar we zien hem niet. Helaas, we hadden hem graag willen vastleggen op de gevoelige plaat. Als we weer beneden zijn bij het visitor center gaan we nog een kijkje nemen bij twee huifkarren die als model dienen voor de huifkarren tijdens de Oregon Trail.

 Dan gaan we naar camping Robidoux waar we een full hookup site hebben voor $ 21 en waar we ook wifi uitstekend kunnen ontvangen. Vanuit de camper zien we de kliffen van Scotts Bluff N.M. Omdat het nog steeds zo waait staat de camper af en toe te schudden.

Dag 25 – zondag 29 juni 2008

Goed geslapen. Geen last gehad van de kolentreinen die hier vlakbij langsrijden. Gisteren zagen we er ook een met twee locomotieven ervoor en één erachter en 141 wagons met kolen ertussen! Ook werd er gisteravond al veel vuurwerk afgestoken, waarschijnlijk i.v.m. de viering van de 4th of July volgende week vrijdag. Om 6.30 uur opgestaan. Het is schitterend weer en de wind is gaan liggen. We rijden via Scott’s Bluff N.M. richting Fort Laramie en zien onderweg toch echt een coyote op de prairie. Gelukkig kunnen we stoppen, maar hij is behoorlijk ver weg. Hij loopt eerst naar links en dan weer naar rechts. Telkens als de camera piept bij het scherpstellen van de camera stopt hij en kijkt onze kant op.

Dan rijden we door naar het fort. Nog voor het fort zien we een originele militaire brug, waar we overheen kunnen lopen. De brug deed dienst toen er grote troepen verplaatst moesten worden. We kijken eerst een film in het visitor center en worden veel wijzer van de Amerikaanse historie. Dit fort was eerst in gebruik als handelsplaats en werd pas later een militair fort toen er zoveel pioniers naar het westen trokken over de Oregon Trail, om hun veiligheid beter te kunnen garanderen tegen de indianen die hier leefden. Er zijn veel gebouwen gerestaureerd die we kunnen bezoeken. Er is vaak nog origineel meubilair. In de bakkerij geeft iemand in kostuum een toelichting op wat hier vroeger gebeurde. Ook op andere plaatsen lopen mensen rond in soldatenkledij en historische kostuums. Het is net een open luchtmuseum en ziet er allemaal prachtig uit. We brengen ook een bezoek aan de winkel/trading post en aan het café.

We rijden dan door naar Guernsey waar in een rots met de naam Register Cliff allemaal namen gegraveerd staan van de kolonisten die hierlangs gekomen zijn. Met scherpe voorwerpen krasten zij hun naam in de zachte zandsteenrotsen. Natuurlijk hebben ook latere bezoekers dat gedaan, wat wel een beetje jammer is. In de rotswand hebben zwaluwen hun nesten gemaakt, ze vliegen af en aan om hun jongen te voeren. Het historische punt waar de karrenwielen te zien in de Oregon Trail een stukje verderop laten we links liggen omdat de weg er naartoe onverhard is. Op dat punt stijgt de Oregon Trail meer dan 100 meter zodat de wielen van de zwaarbeladen ossenkarren en paardenkoetsen de zachte zandsteenbodem bijna 2 meter hebben uitgesleten.

Vervolgens rijden we via Cheyenne en Loveland naar de Rocky Mountains waar we op de Moraine campground nog net een plekje kunnen krijgen. Het is dan al 17.00 uur. Het is er heel druk met het oog op Memorial Day op vrijdag. We kunnen slechts voor één nacht een plek krijgen en zullen morgen naar een andere camping moeten uitkijken. De plek is fantastisch, niet helemaal egaal, maar aan de rand van een vallei met uitzicht op de bergen. Misschien zien we hier vanavond of morgenochtend vroeg wel wild, dat zou leuk zijn. Het is om 17.00 uur nog flink warm maar begint al snel af te koelen, omdat we op 8,100 feet hoogte staan. Ruim 2500 meter.

Dag 26 – maandag 30 juni 2008

We hebben slecht geslapen. Of het nou door de hoogte kwam of omdat we niet level stonden, weten we niet. Het koelde ook wel lekker af. Dus tegen de ochtend het tweede dikke dekbed erop. Om 07.00 uur stonden we op. Een bakkie koffie en toen op weg naar Glacier Basin, een andere campground die nog wat dieper en hoger (8,600 feet) in de Rocky Mountains ligt. We waren er rond 08.00 uur en ze hadden nog plaats. We kregen een prachtige vlakke plaats aan de D-loop. Toen lekker ontbeten en met de shuttlebus vanaf de camping naar de park and ride tegenover de camping om over te stappen op een grote shuttlebus die ons naar Bear Lake zal brengen. Ze hebben hier een prachtig systeem. Vanuit Estes Park kun je met een gratis shuttlebus voor hikers naar deze park and ride. En daar vandaan kun je weer met andere shuttles naar andere plaatsen en campgrounds toe. Als je eenmaal ergens op een camping staat hoef je er niet meer vanaf.

Goed, wij rijden dus met de bus naar Bear Lake en gaan daar wandelen. We lopen eerst naar het meertje toe, maar dat is vrij klein. We besluiten daarom de trail naar Bierstadt Lake te volgen. Dat is 2,1 mijl. Het is een prachtige wandeling die niet al te zwaar is. Dit meer is veel groter en heeft als achtergrond de besneeuwde toppen van de Rocky Mountains.

We eten daar een sinaasappel en willen dan eigenlijk op de shuttle stappen terug naar de camping, maar we kunnen de juiste trail niet vinden en lopen uiteindelijk ook dit stuk helemaal terug. Dit is veel steiler, maar wel lekker om te doen. We hebben wel een beetje last van de hoogte dat uit zich door een dichtgeknepen keel bij mij en lichte hoofdpijn (allebei). Als we weer bij de park and ride zijn hebben we totaal 4 mijl gelopen. Het is dan inmiddels 12.30 uur.

We begonnen deze wandeling om 10.00 uur. Bij de informatiebalie vragen we hoe laat de hikers bus naar Estes Park gaat. Dat is precies om 13.00 uur. We gaan dan heel snel naar de camper om de wandelstokken terug te brengen en wat yoghurt te eten en zijn net op tijd terug voor de bus die ons naar het visitor center in Estes Park brengt. Onderweg staat er een auto op de andere weghelft stil en wij volgen de blik van de inzittenden. Tot onze verrassing zien we een bruine beer op de helling van de berg. We kunnen hem heel goed zien, maar de bus moet doorrijden zodat we er helaas geen foto van kunnen maken. Maar het was wel leuk. De chauffeur zei dat het een vrij kleine beer was (wij vonden van niet) en dat zijn moeder waarschijnlijk ook nog in de buurt was. In Estes Park aangekomen lopen we langs de Thompson river naar een heerlijk Mexicaans restaurant dat ons werd aanbevolen door de chauffeur en andere passagiers.

Daar neem ik natuurlijk een marguerita en Wim een wit biertje van de tap, gueacemole met een soort gefrituurde chips erbij als aperitief en dan neem ik twee beef taco’s en Wim een beef burrito. Het was heerlijk en was inclusief de fooi $ 40.

Daarna hebben we heerlijk een paar uurtjes door de winkeltjes van Estes Park gestruind. Tegen het eind van de middag begon het wat te regenen, maar toen waren wij al weer bij het visitor center. We hebben daar de bus genomen van 17.30 uur en waren rond 18.00 uur weer op de camping. Op de terugweg geen beer meer gezien. Al met al een heerlijke maar wel vermoeiende dag gehad.

Dag 27 – dinsdag 1 juli 2008

Vanmorgen om 06.00 uur opgestaan. Nadat we gedumpt hebben gaan we de Trailridge Road rijden. Aan het begin van onze vakantie was deze hoogste geasfalteerde weg in Amerika gesloten vanwege de sneeuwval. De weg stijgt tot 3713 meter. Het is een bouwtechnisch meesterwerk uit de jaren 1930 die steil omhoog voert naar een alpine landschap.

Eerst rijden we door naaldbossen, maar bij de Forest Canyon Overlook op 3536 meter biedt een prachtig uitzicht op de besneeuwde toppen. Het is er ijzig koud. Lange broek, fleece en jas aan. Wim houdt het al snel voor gezien en keert terug naar de camper.

We rijden verder naar Rock Cut waar we een korte maar inspannende toendra trail lopen van 0,5 mijl naar de hoogalpiene toendra waar prachtige bloemetjes en planten te zien zijn die alleen op deze hoogte voorkomen. We lopen ook langs de Hoodoos, een groep paddestoelvormige stenen/rotsen.

Omdat je zo hoog bent is dit korte wandelingetje zeer vermoeiend. Terug naar de camper is dalend en dat gaat beter. We rijden verder naar het Alpine visitor center. Onderweg stoppen we even omdat er vlak langs de weg een enorme bull Elk in het gras lekker rustig ligt te kauwen. Die hebben we nog niet eerder gezien, wat een enorm beest is dat. Zijn gewei is helemaal bedekt met een fluwelen laagje.

Vanaf het visitor centor lopen we naar boven, naar een mooi uitzichtpunt. Daarna gaat de weg alleen nog maar naar beneden. De omgeving verandert snel. We zien steeds meer bruine bomen. Een ranger vertelt ons dat de bomen worden aangetast door Beetles, een insect. Eigenlijk zou het goed zijn als er in de Rocky Mountains ook een grote brand zou plaatsvinden zoals in Yellowstone is gebeurd. Dat zou de beetles vernietigen en dan zouden er allemaal nieuwe bomen groeien.

De weg komt uit bij Grand Lake. Onderweg stoppen we nog bij een bergmeertje waar nog een hele grote bull Elk aan het grazen is. Weer iets verderop staan er allemaal auto’s stil op en langs de weg. Aan de kant is in het struikgewas een bull Moose te zien. Helaas zijn de foto’s die we daarvan gemaakt hebben niet scherp.

Het plaatsje Grand Lake is heel gezellig. Maar het begint net te regenen als we er doorheen willen lopen. Het onweert en bliksemt er ook bij. Na een tijdje wordt het droog en lopen we heen en weer door de winkelstraat. We vinden er niets van onze gading en stappen dan maar weer in de camper om naar de camping in Golden te rijden.

Onderweg regen en onweer gehad. Maar in Golden is het warm en droog. Het Dakota Ridge RV park is helaas helemaal vol met het oog op 4 juli. Ze verwijzen ons naar de Jefferson Fairgrounds. Een eenvoudige camping bij de paardenracebaan vlakbij. We vullen eerst de tank met propane bij het Dakota Ridge RV park voor $ 29 en rijden dan naar de Jefferson Fairgrounds.

Eerst staat deze "camping" ons niet zo aan. Hij ligt vlakbij de interstate en de highway, maar het is al 17.00 uur en het zal overal wel vol zijn. Het lijkt niet zo’n slechte beslissing te zijn. We hebben stroom, water en een supersnelle internetverbinding voor maar $ 20 per nacht. Op die andere camping waren we waarschijnlijk minimaal het dubbele kwijt geweest en het lijkt met het verkeerslawaai wel mee te vallen. Misschien blijven we hier morgenavond ook wel.

Dag 28 – woensdag 2 juli 2008

Nou het verkeerslawaai viel mij toch vies tegen. Pas na middernacht werd het iets rustiger om tegen 05.00 uur weer te beginnen. Vanavond dus naar een andere camping. We gaan eerst nog op zoek naar een super Walmart zodat Wim een nieuwe MP3-speler kan uitzoeken voor zijn verjaardag. Heeft een Zune op het oog met 80 gigabyte, waar ook foto’s en filmpjes op kunnen. Met de TomTom is de Walmart in Littleton, een voorstad van Denver, zo gevonden. Deze voorstad ligt op weg naar het Chatfield State Park aan de zuidkant van Denver waar we willen overnachten. Op internet hebben we gezien dat zij nog plaats hebben en de mensen zijn erg enthousiast over deze camping.

We zijn iets na 8.00 uur bij de Walmart, maar er is geen verkoper te vinden. Dan blijkt dat ze allemaal een soort peptalk krijgen van de manager. We horen ook steeds applaus, dan wordt er een werknemer in het zonnetje gezet of zo. En daarna doen ze gezamenlijk wat ochtendgymnasiek. Zou wat voor ons zijn op het werk. Verder kopen we nog ons laatste French bread. Daarna gaan we naar een gigantische grote drankwinkel er tegenover omdat ze ook hier bij de supermarkt geen alcohol mogen verkopen. Je weet niet wat je ziet als je hier naar binnen loopt. Hij lijkt wel groter dan onze super AH, en dan alleen maar drank. Honderden soorten wijn, tientallen merken bier en dan nog al die sterke drank. Zoals gebruikelijk moeten we onze ID laten zien om te bewijzen dat we wel 21 jaar of ouder zijn. De dames bij de kassa vertellen ons dat dit de grootste drankwinkel ter wereld is en dat geloven we graag.

We rijden weer verder naar Chatfield en zijn daar rond 9.00 uur. Om in het natuurpark te mogen zijn moeten we $ 7,00 toegang betalen en de camping kost $ 22,00 per nacht. Je moet voor het douchen apart betalen $ 0,50. We krijgen een prachtige plek op loop A met full hookup en in de verte uitzicht op een meertje.

Na het ontbijt rijden we naar Castle Rock dat hier niet zover vandaan ligt. Daar zijn outletwinkels. Deze is groter dan bij Loveland. De rest van de middag brengen we hier rond en passen t-shirts en schoenen. Redelijk geslaagd: diverse t-shirts en een paar sandalen voor mij omdat mijn oude Nikes het nu toch echt gaan begeven, verlaten we Castle Rock en rijden we terug naar de camping.

Het is goed heet geworden, maar gelukkig kan de airco aan. We moeten namelijk de camper van binnen helemaal schoonmaken en onze koffers inpakken. Daar zijn we wel een paar uurtjes zoet mee geweest maar dan is ie ook weer spik en span. Toen eten gekookt en naar bed. Het is dan 21.30 uur ongeveer.

Dag 29 – donderdag 3 juli 2008

Het is ’s nachts heerlijk rustig op het gezoem van een airco uit een andere RV na en het gehuil van een coyote vlakbij de camper. Als ik door het raam naar buiten gluur zie ik er een wegschieten. Rond 06.00 uur zijn we wakker en staan we op om de laatste spullen op te ruimen. Het bed moet worden afgehaald, uitgebreid ontbijten met gebakken eieren met ham, koffie, yoghurt en dan het fornuis schoonpoetsen.

Om 08.15 uur start Wim de camper voor ons laatste ritje naar Road Bear. TomTom wijst ons perfect de weg, nog een keer tanken $ 161,84 en dan zijn we om 09.15 uur bij Road Bear en we zijn dan niet de enigen. Een stuk of 6 campers worden er op dit moment ingeleverd. Pas een uur later zijn we er helemaal klaar mee.

Eerst probeerden ze ons af te zetten met het gebruik van de generator: 83 uur à $ 3 per uur, terwijl wij hem hooguit een uur gebruikt hebben. Bleek dat ze niet gezien hadden dat het 8,3 moest zijn. En toen deden ze vervelend over de kraan die stukgegaan was. Wim vond dat ze ons wel een dag camperhuur zouden mogen kwijtschelden omdat het ons uiteindelijk een extra dag in Estes Park heeft gekost, maar daar begonnen ze niet aan. Dat doen ze alleen als er een technisch probleem is waardoor je niet verder kunt rijden. Dat staat ook in de verhuurvoorwaarden. Ze waren wel bereid om 20 mijl benzine te vergoeden, maar omdat Wim daar niet mee akkoord ging kregen we dat uiteindelijk ook niet meer vergoed. Dat was wel een beetje vervelend.

Om 11.00 uur worden we door Road Bear samen met twee andere NL’ers, twee Fransen en vijf Duitsers naar ons hotel gebracht (allemaal in andere hotels) waar we om 12.00 uur waren. Gelukkig kregen we gelijk de sleutel van onze kamer en daarna zijn we bij Ruby Tuesday gaan lunchen. Hier zijn we aan het begin van onze vakantie ook geweest en toen vonden we het saladebuffet zo lekker. Dat namen we nu ook samen met twee miniburgers en friet. We wilden water erbij, maar dat smaakte niet lekker. Toen toch maar en Marguerita voor mij en een draft beer of the day voor Wim besteld. We waren incl. fooi $ 35,00 kwijt.

Daarna teruggegaan naar de hotelkamer om te internetten, en software te installeren op Wim zijn Zune. En lekker te douchen.

’s Avonds hebben we gegeten bij Bennigan’s. Ik had gegrilde kip met friet en broccoli en Wim had spareribs die zo van het bot vielen en een stukje steak met friet. Daarbij hadden we als voorafje een salade genomen, twee marguerita’s en twee draftbeer. Inclusief fooi $ 70. Toen gaan slapen want morgen weer vroeg op.

Dag 30 – vrijdag 4 juli 2008

Goed geslapen. Om 06.30 uur ging de wekker. Eerst alles opgeruimd en toen ontbeten bij de Village Inn. Dat is het enige restaurant hier in de buurt dat ’s ochtends vroeg al open is. En we weten dat het continental breakfast in het hotel niets voorstelt. Het is opnieuw heerlijk weer. We lopen er rustig naartoe. Ik nam twee gebakken eieren sunny side up met bacon en Wim neemt een omelet met ham. Erbij zit hashbrowns en twee geroosterde boterhammen en een kan koffie. De serveerster is heel aardig en vindt onze zonnebrillen zo mooi. Als Wim dan met zijn creditcard wil betalen komt hij erachter dat hij die niet meer heeft. Waarschijnlijk gisteravond in het mapje van het andere restaurant laten zitten. Hij betaalt contant $ 23 incl. fooi en dan lopen we naar Bennigan’s toe. We zien toevallig een schoonmaker de zwabber uitkloppen want dit restaurant gaat pas om 11.00 uur open. Hij wil de deur niet voor ons open doen en kijken en laat weten dat de manager om 08.00 uur aanwezig zal zijn. Het is dan 07.45 uur. We besluiten hierop te wachten. De manager arriveert keurig op tijd en gaat voor ons kijken of de creditcard er nog ligt, en dat blijkt het geval te zijn. Gelukkig hebben we die weer terug.

Terug op de hotelkamer gaat Wim checken of er na de betaling van het eten nog andere betalingen mee zijn gedaan. Als dat zo is dan moet hij hem blokkeren. De afschrijvingen zijn echter vanwege het weekend nog niet verwerkt, dus dat zal moeten wachten tot we weer thuis zijn. Tot dan de creditcard niet meer gebruiken.

We pakken de laatste spulletjes in en gaan naar de lobby waar we om 08.40 uur met de shuttle naar de luchthaven zullen worden gebracht. Die is keurig op tijd. Helaas krijgen we geen goed zicht op het luchthavengebouw dat er zo bijzonder uit ziet. De chauffeur wijst ons wel op het beeld van een blauwe mustang met rode ogen.

Het inchecken gaat automatisch via een computer. Wij vragen voor de zekerheid maar assistentie via de telefoon, maar dat was achteraf niet nodig geweest. Nadat we de koffers hebben ingecheckt gaan we bij een informatiebalie vragen of we ons ticket kunnen upgraden naar economy plus zodat we betere stoelen krijgen. Dat lukt. We kunnen niet bij het raam zitten maar krijgen mooie plaatsen in het middendeel naast Elkaar en aan het gangpad.

Dan gaan we door de douane, schoenen weer uit en met de monorail naar de vertrekhal. We eten nog een burrito en kijken nog wat rond in de spaarzame winkeltjes die er zijn. De vlucht vertrekt op tijd en duurt een kleine twee uur.

Onze koffers hoeven we dit keer niet op te halen, die worden automatisch doorgelabeld naar het volgende vliegtuig. We kunnen in dezelfde vertrekhal blijven en op de informatieschermen staat dat het vliegtuig op tijd zal vertrekken. We proberen een stekker te vinden voor Wim zijn Zune maar dat lukt niet. Er zijn vrijwel geen winkels op de luchthaven. Ik koop nog wel een mooie zilveren Hopi hanger. We eten weer wat. En gaan dan maar bij de gate zitten. Tegen de tijd dat we zouden gaan boarden blijkt dat er technische problemen met het vliegtuig zijn en dat er een nieuw vliegtuig moet komen om ons naar Amsterdam te brengen. Gelukkig is het wel eenzelfde type zodat de stoelen hetzelfde blijven. Het vliegtuig vertrekt dan bijna twee uur later dan gepland. De vlucht verloopt voorspoedig. Onderweg krijgen we een diner (aardappelpuree, stukje vlees en doperwtjes met worteltjes, een klein broodje en een stukje cake wat we laten liggen) en dan gaan we film kijken en slapen. Van dit laatste komt niet veel terecht. Vlak voor 11.00 uur landen we op Schiphol en na een kwartier taxieën zijn we bij de gate. Dan moeten we nog een aardig tijdje wachten op de koffers en tegen 12.00 uur verlaten we met Conny en Rob de luchthaven op weg naar huis. En dan zit onze vakantie naar Amerika er toch echt helemaal op. En die was geweldig!

Opvallende zaken en tips:

Meenemen uit Nederland: lakens en kussenslopen voor een tweepersoons bed. Handdoeken, washandjes, theedoeken. Stoelhoezen van badstof. Bakspaan, opscheplepels, aardappelschilmesje, kurkentrekker, koffiemaatje, antislipmatjes voor in de kastjes, keukenschort. Laders, converter. Voldoende filmtapes. Wandelstokken, goede wandelschoenen (geen bergschoenen), crocs, badslippers, sandalen. TomTom. Laptop.

Kopen in Amerika: kussens, dekbed queensize, bbq-bakjes o.i.d. als kledingmandjes voor in de kastjes. Tuinstoeltjes.

Veel bejaarde werknemers in restaurants, campings, winkels.

Als je kampeert: zoek vooral de State Park campings op, die zijn mooi gelegen, vaak heerlijk rustig, hebben ruime plaatsen en zijn niet duur. Als tweede keuze de campings in de nationale parken en pas als laatste de commerciële campings. De laatste zijn erg duur en vaak krap bemeten. Van de minizwembadjes op deze campings maak je vrijwel nooit gebruik. Eén keer per week moet je een camping opzoeken waar je de was kunt doen.

Terug naar indexpagina